https://astro.t3k.pl/tags/ngc-2264/Recent content in NGC 2264 on AstroT3kHugo -- gohugo.ioplMon, 09 Mar 2026 21:00:00 +0100https://astro.t3k.pl/post/2026/03/ngc2264_cone_nebula/Mon, 09 Mar 2026 21:00:00 +0100https://astro.t3k.pl/post/2026/03/ngc2264_cone_nebula/<img src="https://astro.t3k.pl/" alt="Featured image of post NGC 2264 — Mgławica Stożkowa i Gromada Choinka" /><p><img class="gallery-image" data-flex-basis="359px" data-flex-grow="149" data-title-escaped="NGC 2264 — Mgławica Stożkowa i Gromada Choinka" height="2052" loading="lazy" sizes="(max-width: 767px) calc(100vw - 30px), (max-width: 1023px) 700px, (max-width: 1279px) 950px, 1232px" src="https://astro.t3k.pl/images/2026/ngc2264_cone_nebula/ngc2264.png" title="NGC 2264 — Mgławica Stożkowa i Gromada Choinka" width="3070"></p> <p>NGC 2264 to bogaty obszar formowania gwiazd w konstelacji Jednorożca, obejmujący ciemną Mgławicę Stożkową, jasną &ldquo;Lisio Futro&rdquo; oraz młodą Gromadę Choinka. Znajduje się w odległości około 2 300–2 500 lat świetlnych, a otoczenie jaśnieje emisją wodoru pobudzanego przez intensywne promieniowanie ultrafioletowe masywnych, świeżo uformowanych gwiazd.</p> <p>Sama Mgławica Stożkowa to efektowny filar chłodnego, pylistego gazu widoczny na tle czerwonej emisji H‑alpha. Jej zwężający się kształt rzeźbią wiatry gwiazdowe i ciśnienie promieniowania; jasne fronty jonizacji i ciemne pasma wyznaczają granicę, gdzie gęste obłoki molekularne są erodowane.</p> <p>Gromada Choinka (NGC 2264 w węższym znaczeniu) skupia gorące gwiazdy typów O i B liczące zaledwie kilka milionów lat. Ich energia rzeźbi otaczającą mgławicę w fale, jamy i globule kometarne. Zestawienie niebieskich refleksów, rdzawych smug pyłowych i intensywnej emisji wodoru sprawia, że kadr jest złożony i bardzo fotogeniczny.</p> <p>Dla obserwatorów na średnich szerokościach północnych NGC 2264 góruje zimowymi wieczorami. Najlepiej komponuje się przy krótkich i średnich ogniskowych, a filtr typu UHC wyraźnie podbija tło emisyjne. W klasie Bortle 5 mgławica jest wizualnie subtelna, natomiast fotografia z dłuższą ekspozycją łatwo ujawnia misterną strukturę obszaru H II.</p> <table> <thead> <tr> <th></th> <th></th> </tr> </thead> <tbody> <tr> <td>Teleskop</td> <td>SkyWatcher 150/750P</td> </tr> <tr> <td>Montaż</td> <td>ZWO AM3N</td> </tr> <tr> <td>Kamera</td> <td>ZWO ASI2600MC Pro</td> </tr> <tr> <td>Filtry</td> <td>Astronomik UHC 2&quot;</td> </tr> <tr> <td>Ekspozycja</td> <td>37 × 180s (1h 51min)</td> </tr> <tr> <td>Bortle</td> <td>5</td> </tr> <tr> <td>Księżyc</td> <td>Garbaty ubywający (68,4%)</td> </tr> <tr> <td>Obróbka</td> <td>SetiAstro Suite Pro, Prism Deep, Axiom V2, Graxpert, CosmicClarity, Siril</td> </tr> </tbody> </table>