NGC 6888, czyli Mgławica Półksiężyc, to bańka wydmuchiwana wiatrem gwiazdowym w konstelacji Łabędzia. Powstaje tam, gdzie szybki, energetyczny wypływ z gwiazdy typu Wolf–Rayet WR 136 zderza się z wolniejszą materią odrzuconą wcześniej w życiu gwiazdy, tworząc fronty uderzeniowe i świecące włókna. Obiekt leży około 4,7–5 tysięcy lat świetlnych od Ziemi i zajmuje na niebie około 20 × 10 minut kątowych (ok. 25 lat świetlnych średnicy), z jasnymi, bogatymi w tlen krawędziami i słabszą otoczką wodorową.

Odkryta przez Williama Herschela w 1792 roku mgławica znajduje się w gęstych polach Drogi Mlecznej letniego nieba północnego. Dla obserwatorów wizualnych to wymagający cel, który bardzo zyskuje przy filtrach O III lub UHC; w małych teleskopach pod ciemnym niebem najjaśniejszy łuk bywa widoczny jako delikatny półksiężyc.

W astrofotografii dobrze sprawdza się aparat szerokopasmowy z filtrem UHC, który tłumi zanieczyszczenie świetlne i wzmacnia linie emisyjne. Dłuższe integracje odsłaniają subtelną sieć włókien oraz kontrastujące barwy: morsko‑zielone łuki tlenu O III oplatające czerwonawe struktury H‑alpha rzeźbione przez intensywne wiatry gwiazdowe.