Gromada Herkulesa (M13, NGC 6205) to jedna z najsłynniejszych gromad kulistych na północnym niebie, widoczna w konstelacji Herkulesa. Leży około 22 tysięcy lat świetlnych od Ziemi i zawiera kilkaset tysięcy bardzo starych gwiazd, liczących około 11–12 miliardów lat. W ciemną noc można ją dostrzec gołym okiem jako delikatną, mglistą plamkę; lornetka ujawnia ziarnistą strukturę, a mały teleskop rozbija ją na setki drobnych punktów. Gromada ma średnicę rzędu 145 lat świetlnych, z gęstym, kulistym jądrem i stopniowo rzadszymi zewnętrznymi obszarami, gdzie gwiazdy są ściśle związane wspólną grawitacją.

Gromada Herkulesa ma także ciekawą historię badań. Wspomniał o niej Edmond Halley w 1714 roku, a Charles Messier włączył ją do swojego katalogu w 1764 roku. W 1974 roku w jej kierunku wysłano słynną „wiadomość z Arecibo” jako eksperyment naukowy. Najlepszy czas na obserwacje przypada późną wiosną i latem, gdy Herkules wysoko wznosi się nad horyzontem. Nawet prosta lornetka daje satysfakcjonujący widok, a większe teleskopy pokazują subtelne struktury w centrum gromady, przypominające ciemne „płatki”.

Na zdjęciu, oprócz M13, widać także dwie galaktyki tła. NGC 6207 to stosunkowo jasna, niewielka galaktyka spiralna w pobliżu gromady, odległa o kilkadziesiąt milionów lat świetlnych; w teleskopach amatorskich pojawia się jako wydłużona, drobna mgiełka. IC 4617 jest znacznie słabsza (około 15 mag) i dużo dalsza — to maleńka, wrzecionowata galaktyka, widoczna głównie na dłuższych ekspozycjach i w większych instrumentach.