AstroT3k

Różowy Księżyc

Wed, 01 Apr 2026 23:00:00 +0200

Różowy Księżyc to zwyczajowa nazwa pełni przypadającej w kwietniu, znana m.in. z północnoamerykańskich kalendarzy rolniczych. Mimo wdzięcznego miana tarcza nie przybiera różowej barwy; określenie bywa wiązane z wiosennym kwitnieniem floksów. Przy pełnym oświetleniu wyraźne są kontrasty albedo i rozległe systemy promieni (np. wokół Tycho i Kopernika), natomiast brak światła składającego się pod małym kątem spłyca cienie i relief w pobliżu terminatora.

Jako cel wizualny pełnia jest wdzięczna i łatwa: jest bardzo jasna, widoczna przez całą noc i nie wymaga ciemnego nieba. Ograniczeniem bywa seeing, dlatego najlepsze efekty uzyskuje się, gdy Księżyc wznosi się wysoko nad horyzont. W warunkach Bortle 5 jasność tła nieba ma znikomy wpływ na fotografię Księżyca w porównaniu z obiektami głębokiego nieba.

Tę sesję zarejestrowano 2026‑04‑01 o 23:00 CEST za pomocą Newtona SkyWatcher 150/750P na montażu ZWO AM3N i kamery ZWO ASI2600MC Pro, z filtrem SvBony Moon 2". Zastosowano krótkie ekspozycje i dużą liczbę klatek, aby „zamrozić” seeing; najlepsze 10% z 475 klatek zestackowano w AutoStakkert!4, po czym delikatnie wyostrzono i zbalansowano kolory w Sirilu, by wydobyć drobne detale.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	ZWO AM3N
Kamera	ZWO ASI2600MC Pro
Filtry	SvBony Moon 2"
Ekspozycja	Najlepsze 10% z 475 klatek (≈48)
Bortle	5
Księżyc	Pełnia (100,0%) — Różowy Księżyc
Obróbka	AutoStakkert!4, Siril

IC 434 — Mgławica Koński Łeb

Tue, 20 Jan 2026 21:00:00 +0100

IC 434 to jasna zasłona emisji wodoru H‑alpha w Orionie, jonizowana głównie przez gorące gwiazdy typu O w układzie Sigma Orionis. Na tle tej różowawej poświaty widnieje słynna Mgławica Koński Łeb (Barnard 33) — zwarty filar ciemnego pyłu rzeźbiony przez wiatry gwiazdowe i intensywne promieniowanie ultrafioletowe. Kompleks znajduje się w odległości około 1 350–1 500 lat świetlnych, na wschodnim skraju Pasa Oriona, w pobliżu jasnej gwiazdy Alnitak (Zeta Orionis).

W obserwacjach wizualnych to wymagający obszar. Sam Koński Łeb bywa wyjątkowo nieuchwytny w małych teleskopach ze względu na niski kontrast; pod bardzo ciemnym niebem i z wąskopasmowym filtrem H‑alpha lub UHC bywa dostrzegalny w średnich aperturach. Szerzej rozciągnięta poświata IC 434 i sąsiednia Mgławica Płomień dobrze reagują na filtry i długie ekspozycje.

Kadr obfituje w kontrastujące typy mgławic. Tuż na wschód od Alnitaka leży Mgławica Płomień (NGC 2024) — jasny kompleks emisyjny z ciemnymi pasmami. Poniżej Końskiego Łba znajduje się niebieskawa mgławica refleksyjna NGC 2023, a delikatne włókna IC 434 wypełniają znaczną część pola. Jasne gwiazdy pasa tworzą wyraźne pojaśnienia i dyfrakcyjne kolce, dodając scenie dynamiki.

Co jeszcze widać na zdjęciu?

Na zdjęciu widać też IC 434 jako tło emisyjne, Końskiego Łba (B33) jako małą, „wygryzioną” sylwetkę, NGC 2023 jako refleksyjny obłok poniżej oraz Mgławicę Płomień (NGC 2024) w pobliżu Alnitaka po lewej. Pole przecinają liczne zarejestrowane pasma pyłowe związane z obłokiem molekularnym Orion B.

Zobacz to zdjęcie na AstroBin: https://app.astrobin.com/u/grodzik?i=iznra1#gallery


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	ZWO AM3N
Kamera	ZWO ASI2600MC Pro
Filtry	Astronomik UHC 2"
Ekspozycja	94 × 120s (3h 8min)
Bortle	5
Księżyc	Przybywający sierp (3,1%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, Axiom2, CosmicClarity

Orion — szerokie pole pasa i miecza

Tue, 20 Jan 2026 21:00:00 +0100

Konstelacja Oriona oferuje jedno z najbogatszych szerokich pól zimowego nieba. Ten kadr obejmuje zarówno Pas (jasny asteryzm Alnitaka, Alnilama i Mintaki), jak i zawieszony poniżej Miecz, z żarzącymi się obłokami wodoru oraz niebieskawymi mgławicami refleksyjnymi utkanymi w rozległy Kompleks Molekularny Oriona. W sercu Miecza leży słynna Mgławica Oriona (M42), a na wschód od gwiazdy pasa Alnitak ciągnie się czerwony pas emisji IC 434 z ciemnym sylwetkowym „Końskim Łbem” na pierwszym planie oraz niedaleką, zwartą mgławicą refleksyjną IC 435. Kadr przesycony jest słabymi pyłami i obszarami H II kształtowanymi przez masywne, młode gwiazdy.

W centrum Miecza Mgławica Oriona (M42) to potężny żłobek gwiazdowy w odległości około 1350 lat świetlnych, gdzie gromada Trapez wyrywa jasną jamę w otaczającym gazie. Na północ od M42 leży NGC 1977 (refleksyjny „Biegnący Człowiek”), a znacznie dalej na północny wschód od kadru olbrzymia Pętla Barnarda rysuje słaby łuk zjonizowanego wodoru otaczający Oriona. Sam Pas zdominowany jest przez gorące gwiazdy typu O i B; na jego wschodnim krańcu Alnitak oświetla obszar IC 434 — Koński Łeb wraz z jasną Mgławicą Płomień (NGC 2024). IC 435, niewielka mgławica refleksyjna w pobliżu Sigmy Orionis, dodaje chłodnego, niebieskawego kontrastu do czerwonej poświaty wodoru.

Same gwiazdy Pasa to ciekawy zestaw. Alnitak (ζ Ori) to gorący nadolbrzym typu O w układzie wielokrotnym, którego intensywne ultrafioletowe promieniowanie wzbudza Mgławicę Płomień i warstwę emisji IC 434; Alnilam (ε Ori) jest błękitnym nadolbrzymem o potężnym wietrze gwiazdowym, który nadaje pobliskim pyłom chłodny połysk; Mintaka (δ Ori) to zwarty układ wielokrotny złożony ze składników typu O i B, kotwiczący zachodni kraniec Pasa. Razem jonizują i oświetlają misterną mieszaninę mgławic emisyjnych, refleksyjnych i ciemnych przenikających to pole.

Z szerokości umiarkowanych Orion góruje wysoko na południu od grudnia do lutego, oferując szanse na ciemne niebo, gdy pogoda dopisuje. W lornetce Pas i Miecz rozpoznaje się bez trudu, a M42 już zdradza mglisty rdzeń; małe teleskopy zaczynają rozdzielać Trapez. Szerokokątne obiektywy i krótkie tele (70–135 mm) świetnie oddają kompozycję Pasu i Miecza, ukazując grę świecenia emisyjnego i pyłów refleksyjnych. Dłuższe integracje pod niebem klasy Bortle 5 pomagają wydobyć subtelne włókna i ciemne pasma, które spajają tę scenę.


Teleskop	Obiektyw Canon 70–300 mm
Montaż	Zmotoryzowany EQ3‑2
Kamera	Canon 600D (astro‑mod)
Filtry	—
Ekspozycja	81 × 61s (1h 22min)
Bortle	5
Księżyc	Sierp przybywający (3,1%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, Axiom v2

NGC 2237 — Mgławica Rozeta

Mon, 19 Jan 2026 21:00:00 +0100

Mgławica Rozeta (NGC 2237–2246) to rozległy kompleks emisyjny H II w konstelacji Jednorożca, oddalony o około 5200 lat świetlnych. Obejmuje na niebie blisko 1,3°, czyli ponad dwie pełnie Księżyca; jej centralna jama i pierścieniowa otoczka wyznaczają obszar gwiazdotwórczy o średnicy około 130 lat świetlnych, poprzecinany ciemnymi pasmami pyłu i jasnymi włóknami wodoru.

W sercu mgławicy znajduje się młoda gromada otwarta NGC 2244. Gorące gwiazdy typów O i B wywiewają centralną jamę silnymi wiatrami oraz intensywnym promieniowaniem UV, rzeźbiąc kolumny, globule i pofalowane fronty, w których nadal powstają nowe gwiazdy. Różany kształt pojawia się tam, gdzie zjonizowany gaz styka się z otaczającymi obłokami molekularnymi.

Obserwacyjnie Rozeta to klasyczny zimowy cel szerokokątny na półkuli północnej. Najlepiej kadrować ją krótkimi–średnimi ogniskowymi i zdecydowanie korzysta na filtrach mgławicowych. Wizualnie, przy niebie klasy Bortle 5, jest subtelna, ale fotografia łatwo odsłania bogatą strukturę H‑alpha — zwłaszcza z filtrem o umiarkowanej szerokości pasma, który podbija kontrast także przy pewnej ilości poświaty księżycowej.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	ZWO AM3N
Kamera	ZWO ASI2600MC Pro
Filtry	Astronomik UHC 2"
Ekspozycja	172 × 60s (2h 52min)
Bortle	5
Księżyc	Przybywający sierp (0,5%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, Veralux, CosmicClarity, Darktable

NGC6888 — Mgławica Półksiężyc

Fri, 07 Nov 2025 21:00:00 +0100

NGC 6888, czyli Mgławica Półksiężyc, to bańka wydmuchiwana wiatrem gwiazdowym w konstelacji Łabędzia. Powstaje tam, gdzie szybki, energetyczny wypływ z gwiazdy typu Wolf–Rayet WR 136 zderza się z wolniejszą materią odrzuconą wcześniej w życiu gwiazdy, tworząc fronty uderzeniowe i świecące włókna. Obiekt leży około 4,7–5 tysięcy lat świetlnych od Ziemi i zajmuje na niebie około 20 × 10 minut kątowych (ok. 25 lat świetlnych średnicy), z jasnymi, bogatymi w tlen krawędziami i słabszą otoczką wodorową.

Odkryta przez Williama Herschela w 1792 roku mgławica znajduje się w gęstych polach Drogi Mlecznej letniego nieba północnego. Dla obserwatorów wizualnych to wymagający cel, który bardzo zyskuje przy filtrach O III lub UHC; w małych teleskopach pod ciemnym niebem najjaśniejszy łuk bywa widoczny jako delikatny półksiężyc.

W astrofotografii dobrze sprawdza się aparat szerokopasmowy z filtrem UHC, który tłumi zanieczyszczenie świetlne i wzmacnia linie emisyjne. Dłuższe integracje odsłaniają subtelną sieć włókien oraz kontrastujące barwy: morsko‑zielone łuki tlenu O III oplatające czerwonawe struktury H‑alpha rzeźbione przez intensywne wiatry gwiazdowe.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro‑mod)
Filtry	Astronomik UHC 2"
Ekspozycja	38 × 120 s + 78 × 120 s = 13920 s (3 h 52 min)
Bortle	5
Księżyc	Garbaty ubywający (94,8%)
Obróbka	Siril, GraXpert, CosmicClarity, Gimp

M42 — Mgławica Oriona

Thu, 30 Oct 2025 21:00:00 +0100

M42, czyli Mgławica Oriona, to jeden z najjaśniejszych i najczęściej fotografowanych obszarów gwiazdotwórczych na niebie. Położona w „Mieczu Oriona”, w odległości około 1350 lat świetlnych, jest rozległym obszarem H II, w którym nowo narodzone, masywne gwiazdy rzeźbią gaz i pył. Na długich ekspozycjach mgławica zajmuje ponad pół stopnia, z jaskrałym jądrem i miękko zanikającymi, skrzydłowatymi obłokami na obrzeżach.

W centrum leży Trapez w Orionie — zwarty układ gorących gwiazd typu O i B. Ich intensywne promieniowanie ultrafioletowe jonizuje otaczającą materię i sprawia, że mgławica świeci. Scenę przecinają turbulentne przepływy, fale uderzeniowe i ciemne pasma pyłowe; subtelne różnice barw odzwierciedlają warunki fizyczne — od różowawego blasku wodoru po niebieskawą refleksję na drobnym pyle.

W wizualu M42 to wdzięczny cel nawet spod nieba podmiejskiego. Gołym okiem przy lepszych warunkach widać delikatną plamkę w okolicach środkowej gwiazdy „Miecza”; już zwykła lornetka pokazuje wachlarzowatą poświatę. Małe teleskopy ujawniają cztery główne gwiazdy Trapezu i pierwsze struktury; wraz ze wzrostem apertury i przy spokojnym seeingu pojawiają się zakrzywione „skrzydła” oraz włókienka we wnętrzu. Najlepsza pora na obserwacje to zimowe wieczory, gdy Orion wznosi się wysoko nad horyzont.

Mgławica Oriona jest częścią znacznie większego kompleksu — Obłoku Molekularnego w Orionie. Tuż na północ znajduje się M43, oddzielona od M42 ciemnym pasmem pyłu, a wyżej odbiciowa NGC 1977 („Biegnący Człowiek”). W skali całego gwiazdozbioru rozciąga się Łuk Barnarda, świadectwo dawnych epizodów intensywnej formacji gwiazd i sprzężenia zwrotnego.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro-mod)
Filtry	Astronomik UHC 2"
Ekspozycja	91 × 45s (1h 8min)
Bortle	5
Księżyc	Garbaty przybywający (59,3%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, CosmicClarity, Gimp

M45 — Plejady

Thu, 30 Oct 2025 21:00:00 +0100

Plejady (M45, Melotte 22) to jedna z najbliższych i najbardziej rozpoznawalnych gromad otwartych na niebie, położona w gwiazdozbiorze Byka. Znajduje się około 440 lat świetlnych od Ziemi i liczy blisko 100 milionów lat. Na niebie zajmuje około dwóch stopni — czterokrotnie więcej niż tarcza Księżyca — a jej blask tworzą gorące, niebieskie gwiazdy typu widmowego B. Na długich ekspozycjach widoczna jest rozległa, niebieska mgławica refleksyjna: pył międzygwiazdowy rozpraszający światło gwiazd. Uważa się, że pył ten nie jest pozostałością po macierzystym obłoku gromady; Plejady aktualnie przemierzają włókno kompleksu molekularnego w Byku.

Plejady są doskonale widoczne gołym okiem nawet z terenów podmiejskich i stanowią wdzięczny cel dla lornetek oraz krótszych ogniskowych teleskopów. W lornetkach 10×50 widać dziesiątki członków gromady, a szerokie kadry fotograficzne ukazują pajęczynę słabego pyłu wokół najjaśniejszych gwiazd. Najlepszy okres na obserwacje i zdjęcia na półkuli północnej to późna jesień i zima, gdy Byk wznosi się wysoko wieczorami.

Na pogłębionych zdjęciach wyróżniają się dwie nazwane mgławice refleksyjne: NGC 1435 (mgławica Merope) z charakterystycznym, zwężającym się „wachlarzem” pyłu oraz NGC 1432 wokół Mai. Najjaśniejsza w gromadzie Alcyone kotwiczy centralny asteryzm, znany w wielu kulturach jako „Siedem Sióstr”.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro-mod)
Ekspozycja	145 × 173s (6h 58min)
Bortle	5
Księżyc	Garbaty przybywający (58,0%)
Obróbka	Siril, GraXpert, CosmicClarity, Gimp

IC 1848 — Mgławica Dusza

Fri, 03 Oct 2025 21:00:00 +0200

IC 1848, znana szerzej jako Mgławica Dusza, to rozległy obszar H II formowania gwiazd w konstelacji Kasjopei i wschodnia połowa słynnej pary „Serce i Dusza”. Silnie świeci w wąskim paśmie wodoru H‑alfa, poprzetykana jest ciemnymi pasmami pyłu i rzeźbionymi filarami powstałymi pod wpływem promieniowania oraz wiatrów masywnych, młodych gwiazd. Wewnątrz osadzona jest gromada otwarta; historycznie oznaczenie IC 1848 odnosi się właśnie do zgrupowania gwiazd w tym rejonie.

Z umiarkowanych szerokości północnych Dusza wznosi się wysoko na jesiennym i zimowym niebie, a październikowe wieczory sprzyjają rejestracji. W obserwacjach wizualnych to wymagający, małokontrastowy cel potrzebujący ciemnego nieba; filtry wąskopasmowe lub szerokopasmowe typu UHC wyraźnie poprawiają widoczność emisji. Przy ogniskowej 750 mm i matrycy APS‑C kadr dobrze obejmuje jaśniejsze struktury centrum i otaczające je włókna.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro‑mod)
Filtry	Astronomik UHC 2"
Ekspozycja	59 × 120s (1h 58min)
Bortle	5
Księżyc	Garbaty przybywający (84,4%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, CosmicClarity, Gimp

NGC7380 — Wizard Nebula

Wed, 17 Sep 2025 21:00:00 +0100

NGC 7380 to młoda gromada otwarta gwiazd w gwiazdozbiorze Cefeusza, zanurzona w rozległej mgławicy emisyjnej oznaczanej jako Sh2‑142. Na zdjęciach tworzą razem obiekt znany jako Wizard Nebula – Mgławica Czarodziej. Dzieli nas od niej około 7–8 tysięcy lat świetlnych, a jej rozmiar szacuje się na blisko 100 lat świetlnych. Gromada została odkryta w 1787 roku przez Williama Herschela.

Kolory mgławicy pochodzą ze świecenia zjonizowanych gazów: czerwień to głównie wodór (H‑alpha), zielenie i błękity – tlen (O III) i siarka (S II), często przedstawiane w tzw. palecie Hubble’a. Kształt przypominający sylwetkę czarodzieja nie jest „stałym” obiektem – to rzeźbione przez promieniowanie i wiatry młodych, masywnych gwiazd zagęszczenia pyłu i gazu, w których wciąż mogą rodzić się nowe słońca.

Dla obserwatora wizualnego obiekt jest dość trudny; wyraźniej ujawnia się na długich ekspozycjach i w fotografii wąskopasmowej, która pozwala „wyłuskać” światło konkretnych pierwiastków z tła. Jesienne noce na półkuli północnej sprzyjają polowaniom na Czarodzieja – to wdzięczny, bogaty w detale cel do nauki obróbki danych i zestawiania barw.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro-mod)
Filtry	Astronomik UHC 2"
Ekspozycja	27x 120s (54")
Bortle	5
Księżyc	Ubywający Sierp (19,31%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, CosmicClarity, Gimp

M81 - Galaktyka Bodego

Wed, 13 Aug 2025 21:00:00 +0100

M81, znana jako Galaktyka Bodego, to jasna galaktyka spiralna w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy, oddalona o około 12 milionów lat świetlnych. W małych teleskopach wygląda jak delikatna mgiełka z wyraźnym, gwiazdopodobnym jądrem, a na długich ekspozycjach ukazuje eleganckie, symetryczne ramiona spiralne oraz rozległe halo gwiazd.

M81 oddziałuje grawitacyjnie ze swoją sąsiadką, M82 (tzw. Galaktyka Cygaro). Wspólne przyciąganie między tymi galaktykami zniekształca zewnętrzne części M81 i pobudza gwałtowne procesy formowania gwiazd w M82. Na pogłębionych zdjęciach można dostrzec subtelne pasma pyłu i słabe strumienie materii, będące śladami dawnych zbliżeń; ciemne żyły pyłowe owijają się wokół jasnego zgrubienia centralnego M81.

Obiekt został opisany przez Johanna Elerta Bodego w 1774 roku. Mimo relatywnie niewielkiej odległości kosmicznej, skala M81 jest imponująca — ma rozmiar porównywalny z Drogą Mleczną (około 90 tysięcy lat świetlnych). Na barwnych fotografiach żółtawe centrum zdradza przewagę starszych gwiazd, a niebieskie zgrubienia w ramionach wskazują na młode gromady i obszary H II.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro-mod)
Ekspozycja	92x 180s (4h 43")
Bortle	5
Księżyc	Garbaty ubywający (79,31%)
Obróbka	Siril, Prism Deep, CosmicClarity, Gimp

M13 - Gromada Herkulesa

Tue, 12 Aug 2025 21:00:00 +0100

Gromada Herkulesa (M13, NGC 6205) to jedna z najsłynniejszych gromad kulistych na północnym niebie, widoczna w konstelacji Herkulesa. Leży około 22 tysięcy lat świetlnych od Ziemi i zawiera kilkaset tysięcy bardzo starych gwiazd, liczących około 11–12 miliardów lat. W ciemną noc można ją dostrzec gołym okiem jako delikatną, mglistą plamkę; lornetka ujawnia ziarnistą strukturę, a mały teleskop rozbija ją na setki drobnych punktów. Gromada ma średnicę rzędu 145 lat świetlnych, z gęstym, kulistym jądrem i stopniowo rzadszymi zewnętrznymi obszarami, gdzie gwiazdy są ściśle związane wspólną grawitacją.

Gromada Herkulesa ma także ciekawą historię badań. Wspomniał o niej Edmond Halley w 1714 roku, a Charles Messier włączył ją do swojego katalogu w 1764 roku. W 1974 roku w jej kierunku wysłano słynną „wiadomość z Arecibo” jako eksperyment naukowy. Najlepszy czas na obserwacje przypada późną wiosną i latem, gdy Herkules wysoko wznosi się nad horyzontem. Nawet prosta lornetka daje satysfakcjonujący widok, a większe teleskopy pokazują subtelne struktury w centrum gromady, przypominające ciemne „płatki”.

Na zdjęciu, oprócz M13, widać także dwie galaktyki tła. NGC 6207 to stosunkowo jasna, niewielka galaktyka spiralna w pobliżu gromady, odległa o kilkadziesiąt milionów lat świetlnych; w teleskopach amatorskich pojawia się jako wydłużona, drobna mgiełka. IC 4617 jest znacznie słabsza (około 15 mag) i dużo dalsza — to maleńka, wrzecionowata galaktyka, widoczna głównie na dłuższych ekspozycjach i w większych instrumentach.


Teleskop	SkyWatcher 150/750P
Montaż	zmotoryzowany EQ3-2
Kamera	Canon 600D (astro-mod)
Ekspozycja	56x 180s (2h 48")
Bortle	5
Księżyc	Garbaty ubywający (88,06%)

Początek

Fri, 04 Apr 2025 21:00:00 +0100

O moim pierwszym astrozdjęciu

Na pierwszy wpis postanowiłem opisać historię mojego pierwszego astrozdjęcia. A wszystko zaczęło się dawno temu — na przełomie marca i kwietnia 1997 roku.

Będąc jeszcze dzieckiem, wyszedłem z psem na wieczorny spacer. Było ciemno, niebo bezchmurne. W pewnym momencie spojrzałem w górę i zobaczyłem dziwny obiekt. Szybko zorientowałem się, że to kometa. Gdy tylko wróciłem do domu, chwyciłem moją małą lornetkę i pobiegłem z powrotem, by obserwować to zjawisko. Po kilku dniach dowiedziałem się z wiadomości, że była to kometa Hale’a–Boppa, okrzyknięta Wielką Kometą 1997 roku.

Odkryto ją 23 lipca 1995 r., a w marcu 1997 r. przeszła przez peryhelium, czyli punkt orbity najbliższy Słońcu. Była widoczna gołym okiem. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie, lecz nie sprawiło to jeszcze, że zacząłem interesować się astronomią. Znałem podstawy — potrafiłem znaleźć Wielką i Małą Niedźwiedzicę oraz Gwiazdę Polarną, bywało też, że próbowałem wypatrywać rój Perseidów.

Dopiero w 2024 roku, podczas przelotu komety C/2023 A3 (Tsuchinshan–ATLAS), pod koniec jej dobrej widoczności, postanowiłem pokazać ją dzieciom — wszak takie zjawisko nie zdarza się często. Wróciło wspomnienie z dzieciństwa o komecie Hale’a–Boppa i wtedy zdecydowałem się kupić teleskop, aby móc więcej obserwować otaczający nas kosmos. Zrobiłem to 17 października 2024 r. Wybrałem teleskop Newtona firmy Sky‑Watcher o aperturze 150 mm i ogniskowej 750 mm, jeden z polecanych zestawów dla początkujących, na montażu paralaktycznym EQ3‑2. Na początku udało mi się przeprowadzić kilka obserwacji komety. Listopad i grudzień w Polsce to jednak trudny czas dla astronomii — w 2025 roku przez cały listopad i do połowy grudnia nie było nocą czystego nieba.

Do pierwszego zdjęcia nieba głębokiego doszło 4 kwietnia 2025 r., po 21:00 — jeśli dobrze pamiętam. Po kilku styczniowych i lutowych obserwacjach wizualnych postanowiłem sprawdzić, czy mając to, czym dysponuję, da się zrobić jakiekolwiek astrozdjęcie. O tej porze roku Wielka Mgławica w Orionie (M42) jest dość nisko, ale to obiekt łatwy do zlokalizowania, nawet w zwykłej lornetce.

Użyłem starej lustrzanki Canona 1000D. Montaż nie był przystosowany do astrofotografii — do dłuższych czasów naświetlania potrzebny jest napęd śledzący pozorny ruch gwiazd. Znając ograniczenia sprzętu, spróbowałem zarejestrować 60 klatek po 1 s, tak aby gwiazdy nie zdążyły się rozciągnąć. Do obróbki użyłem darmowego programu Siril. Efekt? Może nie najlepszy, ale dla mnie to bardzo ważne zdjęcie.